خیلی وقت ها آدم یه کار مهمی که داره هرکاری که میکنه نمی تونه از پسش بر بیاد. دلیلش اینه که نمیدونه دقیقا باید چه کار کنه. ولی نکته ی مهم اینه که وقتی شروع کرد خودش یاد می گیره چه کار کنه . برنامه ریزی هم کاریه که وقتی جدی شروع کردی خودت خیلی چیز ها رو یاد می گیری. مهم اینه که شروع کنی.

 یه چیزی که برای همه ی افرادی که هدف ویژه ای دارن مخصوصا کنکوری ها که رتبه ی زیر 1000 می خوان ضروریه اینه که برنامه ریزی داشته باشن و مهم ترین رکن برنامه ریزی اینه که خودشون از وضعیت خودشون ! با خبر باشن.

یه راه واقعا مناسب برای این کار دفترچه ی برنامه ریزیه. اما این دفعه  یه فرقی با برنامه ریزی مرسوم داره اونم اینه که شما کاری که انجام دادی رو توش می نویسی و نه کاری که می خواهی انجام بدی . در واقع این دفترچه همیشه همراهتونه  و هر کاری که کردی رو توش می نویسی. آخر شب مجموع کارهایی که کردی ، مجموع زمانی که برای هر درسی که اون روز خوندی را جمع می زنی و می فهمی که چقدر از وقتی که داشتی(24 ساعت شبانه روز) استفاده کردی وچقدرش رو تلف کردی . همین جور آخر هر هفته می بینی هفته ی قبل رو چه جوری گذروندی.

به علاوه  می بینی که مثلا هر درس رو هفته ی قبل چقدر براش وقت گذاشتی. چون بعضی وقت ها آدم حواسش نیست که به یه درس بی توجهه و برای یه درس بیش از اندازه لازم وقت میگذاره. این کار در این زمینه به آدم کمک میکنه. 

آدم که این کارو میکنه ابتدا کمی دچار افسردگییول میشه و پس از مدت کوتاهی دیگه دفترچه را پر نمی کند. این روند غالبی است که برای عموم افراد اتفاق می افته. دلیلش هم اینه :

آیه چون عیب تو بنمود راست  خود شکن آیینه شکستن خطاست!

 

این جاست که افراد موفق از ناموفق جدا میشوند. افراد موفق خودشان را توجیه میکنند که باید دفترچه را پر کنی و پر میکنند و.... و افراد ناموفق بی خیال پر کردن می شوند. 

یه سرس نکانی هست که  در محاسبه زمان ها باید توجه کنی:

1- باید یه ساعت کنارت باشه و دقیقا وقت مفید درس خوندن را محاسبه کنی. مثلا اگه کتاب را باز کنی ولی حواست به کتاب نباشه و به یه چیز دیگه فکر کنی اینو باید از زمان درس خوندنت کم کنی. اگه مامانت برات چایی! آورد و پنج دقیقه بین درس ت چایی خوردی باید از زمانش کم کنی . اگه رفتی آب بخوری باید.... 

خلاصه زمان مفید را باید دقیق حساب کنی.