این نوع سیستم آموزشی در دانشگاه رو اصلا نمی پسندم.

اما پیشنهادم

-به نظرم تقریبا تمام درس ها باید اختیاری بشه. یعنی یکی دوست داره زبان فارسی بگیره یکی نخواست اصلا نگیره . یکی خواست فلان درس پایه رو بگیره یکی نه.یکی خواست فلان درس اختصاصی رو بگیره یکی نه.

معنی نداره شما بگی حتما باید سر کلاس این درس بری. همه که مثل هم نیستند. یکی از قبل بلده. یکی پدرش این درس رو یادش داده. یکی اصلا فکر میکنه این درس به دردش نمیخوره. یعنی چه همه باید فلان کار رو بکنن؟! معنی نداره.

-دانشجو باید آزاد باشه هر وقت دلش خواست با هر استادی توی هر شهر یا دانشگاهی این درس رو بگذرونه. ضمنا استاد اختیار داره دانشجو رو انتخاب کنه.

-برای فارغ التحصیلی و مدرک دادن هم باید چند سری(مثلا بعد از دو سال اول و چهار سال ) امتحان جامع برگزار بشه که برای افرادی که از تحصیل رایگان برخوردارند یک بار مجانی باشه و اگه فرد در مجموع یک کف یا حداقلی از مهارت ها رو برای اون رشته داشت که بتونه کار مفید بکنه بعد از موفقیت در چند سری امتحان، مدرکش رو بهش بدند.

وگرنه اگه قبول نشد .مثلا دو سال بعد برای شرکت در امتحان یه هزینه ی خیلی زیادی پرداخت کنه  یا انصراف بده بره بیرون.

-یک درس هم در اول دانشگاه بهش بدن تا راهنماییش کنن که چه مهارت ها و درس هایی به دردشون میخوره و چه چیزهایی پیش نیازند و بعد فرد رو آزاد بذارن  تا مثلا حداکثر چهار سال باید امتحان های جامع رو بده و کف رو بدست بیاره و ولش کنن. فرد میتونه بره اصلا یه شهر دیگه پیش یه استادی. یا مثلا یک سال بره کار کنه یا یه سال بره تفریح.

در این سیستم امتحان های جامع خیلی مهم اند و بخش عمده اش باید عملی باشد.

 

 

این نوشته ناقص است .